Wat houdt jullie tegen ???

[harry]

eigelijk niets meer, en zou het nu zo kunnen doen, toch ondanks dat ik er vaak aan denk ben ik er bang voor geworden.
nee ik geloof niet dat er naar de dood iets is en wat mij tegenhoud? ik weet het niet behalve het sterven zelf. dood zijn
vind ik niet erg.

[suzie]

faalangst.
Laatste hoop hebben voor de behandeling die komt. Maar daarnaast ook met andere plannen bezig. backup om het maar zo te noemen.
Als het niet gaat helpen dan is het klaar dan heb ik alles geprobeerd.

[soulsearcherx]

ben bang dat het pijn doet

[Violence]

Angst om het sowieso te doen.
Mijn ouders.

[Diuz]

Mijn kinderen.

[Gilraen88]

Mijn kat (al wil mijn moeder haar overnemen als ik er niet meer ben gelukkig).

Mijn moeder. Schat van een mens. Zij zou er kapot van zijn.

En de gedachte dat het ondanks veel inlezen wel eens niet goed zou kunnen gaan en ik dan misschien hersenbeschadiging op loop en helemaal geen poging meer kan ondernemen.

[Einde1973]

Wat mij tegenhoudt?

- De manier waarop: weet niet wat de beste methode is. Heb van alles al opgezocht, maar weet het niet. Nu heb ik dan zojuist.wat besteld wat kan helpen.
methode verwijdert.

- De angst dat het dus mislukt houdt mij dus ook tegen tot nu toe en ik heb echt al op het randje gelopen. een methode waarbij andere trauma krijgen, zelf mee gemaakt
Dat vergeet ik nooit meer.

Een veel gehoorde reden om geen ZM te plegen is:
Familie en vrienden.
Wat mijn omgeving dan betreft zijn er vast wel wat mensen die het allicht vervelend zullen vinden of zelfs verdrietig zullen zijn als ik er niet meer ben, maar ik ben ook zo realistisch en nuchter door te zeggen:

Voor hen hoef ik het echt niet te laten.
Uiteindelijk staan ze straks op m’n uitvaart en worden er nog wat mooie sentimentele woorden gesproken over hoe fantastisch ik wel niet was (bla bla het cliché riedeltje dat je bij leven nooit hoort) en daarna tijdens het kopje koffie met de plak cake zitten de meesten toch echt al te bedenken dat ze bijv. de was nog uit de wasmachine moeten halen en in de droger moeten stoppen o.i.d. zodra ze thuis komen.

Dus wat dat betreft maak ik mij echt geen illusies.
Wat ik hiermee zeggen wil…
Mezelf niet van kant willen maken vanwege mijn nabestaanden en dan maar door blijven modderen met mijn ellende heeft echt geen nut. Daar doe ik voornamelijk mezelf tekort mee aangezien ik al 30 jaar zo leef en ik misschien nog wel 30 jaar verder moet leven op deze manier terwijl het verdriet voor mijn nabestaanden echt geen jaren gaat duren. Hooguit maanden. Zo is dat nu eenmaal.

En daarbij heb ik mezelf nooit belangrijk gevonden dat ik nou echt dacht dat het een groot gemis zou zijn als ik er niet meer was.
En zo denk ik er nog steeds over.

Immers….Het leven gaat uiteindelijk gewoon door. Ook zonder mij.

Laatst was ik op een begraafplaats en toen drong dat heel erg goed tot mij door. De eerste weken tot maanden zie je bloemen… daarna wordt het steeds minder totdat je graf er verwaarloosd bij ligt en er een dikke groene aanslag op je steen ligt.
That’s Life.

Niets is voor de eeuwigheid. Ook rouwen niet.
En dat is verder prima. Ik begrijp dat.

Maar goed, lang verhaal kort….ik voel me met de dag ellendiger en hebt steeds vaker meer en meer duistere gevoelens die echt niet goed zijn.
Met ZM gedachten loop ik echt al zeker 30 jaar rond en niemand weet ervan. Echt niemand. Zelfs mijn familie, mijn beste vriend en vriendin niet.
Ik zou namelijk niet willen dat wie dan ook denkt: aansteller of aandachttrekker bla bla….

Heb ook nog nooit een poging gedaan en wel om de redenen die ik bovenaan al beschreef. Als ik het doe moet het ver weg zijn van de bewoonde wereld zodat niemand mij vindt en dan moet het ook in 1 keer goed lukken.

Hier mijn verhaal doen lucht nog enigszins op, want hier ben ik anoniem en kan ik m’n verhaal doen zonder veroordeeld te worden of wat dan ook. Er ligt namelijk nog best wel een groot taboe op ZM merk ik.

Vandaar dat ik hier dus reageer.

Die 113 hulplijn is overigens echt bullshit. Heb je echt niks aan. Lees de vele reviews maar. Psychologen geloof ik ook niet in, want daar heb ik geen beste ervaringen mee. Sowieso ben ik niet van dat slappe geleuter en al helemaal niet van de medicatie. Het laatste wat ze me gaven pakte compleet verkeerd uit en toen ging ik me compleet afzonderen van alles en iedereen en werd ik nog lustelozer en depressiever. Gelijk met die zooi gestopt.

Voor alle duidelijkheid:
ZM willen plegen betekent in mijn geval niet dat ik persé dood wil, maar puur dat ik geen verdriet meer wil voelen en ik die eenzaamheid zo fucking zat ben. Bepaalde dingen uit m’n jeugd spelen spelen helaas ook een grote rol dat ik het zat ben om zo nog verder te leven.

Gek eigenlijk dat ik me doodongelukkig en eenzaam voel terwijl ik genoeg mensen om mij heen heb. En toch voel ik me nergens thuis en ben ik al heel m’n leven alleen in m’n gevoel ondanks dat ik alles mee heb: ben gezond, zie er (nog) goed uit (zeggen ze) en iedereen denkt altijd maar dat ik erg happy ben, maar dat is slechts een facade die overigens wel aan het afbrokkelen is. Heb heel m’n leven altijd een mooi toneelstukje weten op te voeren door veel te feesten en veel weg te zijn onder de mensen, maar dat leven brak me te veel op en bovendien was het zo fake als wat.
En daarbij, ik was dus ook zo fake als wat. Walgelijk gewoon. Zo geen trek meer in.

Maar goed, sinds ik dus het roer omgooide 6 jaar geleden is het dus bergafwaarts gegaan met mij en zit ik nu in m’n duisterste isolement ooit. Vooral rond de feestdagen is het ware een hel. Elk jaar weer. Afgelopen jaar helemaal toen m’n lieve hondje ook nog eens doodging. Verder heb ik in NL geen familie en wat er nog aan familie was is al dood of zie ik amper.
M’n vrienden zie ik uiteraard nog wel zij het steeds minder en dat ligt niet aan hen maar aan mij.
Het lijkt wel of ik steeds meer de-socialiseer (of hoe je dat ook noemt)
Ik klap steeds vaker dicht.
Laatst zat ik met mensen die ik ken wat te drinken in Scheveningen en het is dat ze het gesprek op gang probeerden te brengen anders had ik 2 uur lang niks gezegd.

Weet het gewoon allemaal niet meer.
Doe hier overigens niet m’n verhaal om medelijden te krijgen, (want daar is het mij echt niet om te doen), maar puur om het van me af te schrijven.

Niemand hier weet überhaupt wie ik ben. Ben ik een Man/Vrouw?
Hoe oud ben ik?
Who cares? Heb in ieder geval m’n verhaal gedaan. En daar gaat het denk ik om.

Hoop alleen wel dat mensen zich in mijn verhaal herkennen en zich misschien minder alleen voelen met hun verhaal zeg maar.

Zat net nog de vele schrijnende reacties te lezen uit de jaren 2006-2015 en ik moest gelijk denken:

zouden de mensen die het toen ook zo moeilijk hadden en zeiden dat ze eruit gingen stappen er überhaupt nog wel zijn?
Werd in ieder geval erg verdrietig van die gedachte omdat de kans zeer zeker aanwezig is dat er een aantal van die mensen gewoon niet meer zijn.

In ieder geval:
Sterkte iedereen hier.


EDIT GATITA : enkel methodes of details beschrijven zijn niet toegestaan.

[Someone]

Wat mij vooral tegen hield was als ik het omdraaide, wat als niet ik maar mijn moeder of broer zelfmoord zou plegen, hoe zou ik mij dan voelen? Die gedachte alleen al was tergend, ik kon haar/hun dat niet aan doen ook al voelde ik mij alsof ik ze toch wel tot last was.

Ik vond dat ik meer moest proberen om eruit te komen. Eigenlijk wou ik niet dood, maar ik wou gewoon niet meer leven zoals ik toen leefde. Ik wou niet meer die pijn voelen die ik voelde, niets meer van dat alles..

Ik wou, slapen en dan wakker worden en zien dat alles anders was. Desnoods dat ik 5 jaar 'in slaap' was geweest maar mijn lichaam verder was gegaan en alles had aangepakt dat mij niet lukte en dat ik dan weer bij kwam en ik eindelijk een leven leefde waar ik wel gelukkig mee was.

Ik ben blij dat ik nog leef.