Lotgenotenforum zelfmoord

Er gaat rondom zelfmoord en zelfmoordpoging(en) nog een hele taboe rond op internet of in het echte leven dus wat vind jij van de volgende stelling: Dé drempel om een suïcidepoging te doen is kleiner na een al eerdere suïcidepoging? Vind jij dat deze stelling waar is of onwaar? Laat jou mening hieronder even weten!

Hoe bedoel je die stelling? Gezien vanuit omstanders of de de persoon zelf?

In elk geval vinden wij in beide gevallen niet waar. Niet dat we het als taboe zien maar denk persoonlijk niet dat je er een drempel bij kan zetten. Voor ons is de poging echt niet een makkelijker stap tot een volgend. Dezelfde aspecten gelden, de zelfde uitkomst. Daarnaast interesseert mij het niet echt of de persoon naast mij het een taboe vind ja of nee en ook niet of dit veranderd na een eerder(e) poging(en).

Als wij nu weer besluiten toch een nieuwe poging te doen is dit niet makkelijker of moeilijker dan de andere. Alhoewel de idee als weer mislukt bijvoorbeeld wel in mijn hoofd.

Gatita schreef: za aug 29, 2026 08:24 Hoe bedoel je die stelling? Gezien vanuit omstanders of de de persoon zelf?

In elk geval vinden wij in beide gevallen niet waar. Niet dat we het als taboe zien maar denk persoonlijk niet dat je er een drempel bij kan zetten. Voor ons is de poging echt niet een makkelijker stap tot een volgend. Dezelfde aspecten gelden, de zelfde uitkomst. Daarnaast interesseert mij het niet echt of de persoon naast mij het een taboe vind ja of nee en ook niet of dit veranderd na een eerder(e) poging(en).

Als wij nu weer besluiten toch een nieuwe poging te doen is dit niet makkelijker of moeilijker dan de andere. Alhoewel de idee als weer mislukt bijvoorbeeld wel in mijn hoofd.

Ik bedoel deze stelling als de persoon zelf.

Ik ben het daar niet mee eens. Zie jij het dan zo: Dat mensen denken: Ohw nu zijn ze toch al op de hoogte van mijn suïcide-gedachtes, ze vinden me toch al gek, veel erger kan het niet worden, dan kan ik nog wel een poging doen?

Zo werkt het voor mij namelijk echt niet. Als ik terug denk aan de pogingen in het verleden dat riepen die zodanig veel schaamte en schuldgevoel op, dat de drempel eerder hoger dan lager werd. En ik juist meer vastbesloten werd om "beter" te worden en het nooit meer te doen. Als ik het verdriet en de boosheid van mijn omgeving zag, dan wilde ik daar juist nooit meer mee geconfronteerd worden. En alles wel doen om ze weer trots te maken en hun vertrouwen terug te winnen.

Dat het een taboe is in de samenleving en dat niet zou moeten zijn ben ik helemaal met je eens. Omdat het heel erg helpend zou zijn om erover te kunnen praten met mijn omgeving. En dat dat wellicht uiteindelijk een nieuwe poging zou kunnen voorkomen, want daar kwam het dan na een heel proces, waarin ik die schaamte en dat schuldgevoel langzaam vergat, toch weer op neer. Maar dat is een ander verhaal en zou niet bereikt moeten worden door een zelfmoordpoging, maar door praten.